Chciałabym z serca podziękować za Twą pracę i zasługi w propagowaniu i poszerzaniu wiedzy o rodzie i jego znaczeniu. Jestem pod wrażeniem tej wiedzy, jej znaczenia dla życia naszego i dalszych pokoleń. Od kiedy poznałam Ciebie i stałam się odbiorca tych treści, żyje pełniej, bardziej świadomie, porządkując relacje dzięki narzędziom, jakie otrzymałam.

Wiedza i praktyki rodowe są czymś bardzo pierwotnym i naturalnym, a także logicznym i mocno porządkują ten chaos informacyjny, który jest w środowisku rozwoju osobistego. Dzięki tej wiedzy inaczej spojrzałam na starszych w rodzie, zobaczyłam, że mój tata mnie kocha, mam z nim lepszy kontakt, zaczęłam go słuchać, interesować się też rodziną ze strony taty. Znalazłam właściwy kierunek, trafiłam we właściwe miejsce.

Treści, które przekazujesz rewolucjonizują moje myślenie na temat mojego miejsca w rodzinie oraz moje przekonania dotyczące hierarchii i dynamiki w rodzinie. Zaczęłam budować drzewo rodowe. W ciągu tego czasu poczułam się dużo silniejsza psychicznie, radośniejsza. Niesamowite, jak zmieniły się tez moje relacje z rodzina bliższą i dalszą. Wiedza o rodzie przyniosła mi ulgę i nadzieję, że wszystko, czego doświadczam, otrzymuję, co przekazuję, nie powinno być odbierane z poczuciem winy, ale raczej z szacunkiem i uwagą.

Nie wiem, jak to robisz, że trudne z pozoru treści przekazujesz w takiej lekkości i autentyczności. To co przekazujesz dało mi nadzieję, że moja trudna historia rodowa stanie się tym, co mnie zbuduje, a nie pogrąży. A pracując w tym temacie już dość długo przyznam szczerze, że tę nadzieję traciłam…

Oczarował mnie „ekumeniczny” charakter praktyk rodowych, łączący psychologię z uniwersalną duchowością, a także konkretny przekaz i ustrukturyzowanie, którego tak potrzebowałam – to była po prostu jak dla mnie dająca czadu, transformująca MOC! Przez cały niemal okres kursu i wykonywania praktyk unosiłam się z radości, zaczęłam otrzymywać wsparcie z różnych stron, rodzina przyjęła mnie i chłonęła kontakt ze mną na nowo. Największą zmianą, jaką odczułam po kursie, było wyjście z toksycznego związku i rozpoczęcie nowej, wspierającej i pięknej relacji z mężczyzną. Wciąż pojawiają się nowe kontakty i nowe możliwości pomocy, czuję się ważna, ale wiem już jak mało widzę i mogę sama, a jak wiele zyskuję, gdy przyjmuję prowadzenie z góry, a także od starszych. Jestem o wiele bardziej połączona ze sobą, spokojna i rozsądna. Wiem coraz lepiej, kim jestem i jaka jest moja rola w tym rodzie. Intuicja się wzmocniła, czuję, co powinnam teraz wykonać, a co odpuścić.

Chodziła za mną od dłuższego czasu myśl, którą gdzieś przeczytałam: „Jesteś marzeniem swoich przodków.” Teraz już wiem, co to znaczy. Poczułam to, jak zobaczyłam babcie, pradziadków i cały mój ród. Dotąd nie wiedziałam, skąd jestem, nie pasowałam do rodziny, czułam się czarną owcą. Teraz już wiem, skąd mogę czerpać zasoby, znam swoją tożsamość, wiem kto za mną stoi.
Dziękuję.

Bardzo ciekawa wiedza, która otworzyła mi nowe przestrzenie w patrzeniu na rodzinę, ród i porządki, jakie powinny tutaj panować. Uszanowanie rodziców i pozostałych członków rodu jako podstawa szczęśliwego życia bardzo do mnie przemawia.  Informacje te kiedyś były przekazywane z pokolenia na pokolenie i działo się to w sposób naturalny, niestety teraz ta wiedza została zepchnięta na margines i zapomniana. Tym bardziej dziękuję za usystematyzowanie i przekazanie jej w piękny sposób.

Dla mnie cenna jest cała Wiedza o Rodzie. Od wielu lat interesuje się rozwojem duchowym. Ale zbyt często pomijałam aspekt mojej własnej rodziny. Uważałam, że rozwój jest wszędzie tylko nie w zajmowaniu się relacjami w rodzinie. Kurs ten sprawił, że poczułam wdzięczność i wielki szacunek w kierunku moich rodziców i całego Rodu… Dziękuję Pani Aniu za Pani pracę.

Najważniejsze dla mnie jest odkrywanie jak być oddzielną, jak być sobą i jednocześnie dzieckiem, córką, że nie przeżywając (szczególnie) mamy spraw i emocji nadal jestem w porządku, że nie przeżywanie mamy emocji, postępowanie inaczej niżby mama i tata chcieli, bycie inną nie przekreśla mnie jako dobrego dziecka kochającego swoich rodziców. To jest ciepło, przynależność, wsparcie dla mnie, bo teraz ja jestem, ja żyję, działam, jeśli ja się podniosę bliżej światła i serca podniesie się cały ród, bo ja jestem częścią rodu – to było piękne poczucie.